Snickers

Eind 2010 gingen wij richting het asiel in Heerlen.


Dit is iet wat wij met een regelmaat deden, omdat wij van mening waren dat die diertjes daar nooit genoeg aandacht kregen, en dus knuffelen en kriebels een must was om als bezoeker met regelmaat te komen geven.
We waren niet op zoek, sterker nog, we hadden geen plek, en dit hielden we onszelf ook voor.


We liepen samen richting de laatste ruimte waar katten zaten, toen het asiel nog de losse benches had, en niet de huiskamerruimtes.
Daar, in een hoekje weggeduwd in een draadstalen benche, op de grond, zat een rood katertje, half jaar oud ongeveer, keurig rechtop met ogen als schoteltjes te kijken wie er de ruimte binnen liepen, staart om zijn pootjes gevouwen en toen hij ons zag was het één keer "miauw".
Daar gingen we, we waren verkocht!


Geen plek, het komt niet uit, past hij dan wel in de groep, wat moeten we nu? iedere seconde die verstreek geraakte Snickers (toen nog nummertje 3281) dieper onder ons velletje.


Wij naar huis, nadenken, nachtje over slapen, en de volgende dag is er toch besloten dat hij mee naar huis mocht.


Snickers is een belangrijke schakel in onze kattengroep, hij is, ten tijde van ons opvangen voor Katimo en Stichting Kat en Kittenhofje onze "moeder overste"geweest. heeft gemoederd over al onze kittens en ook krolse poezen kunnen bij hem terecht  ondanks dat hij al een flink aantal jaren zijn kroonjuwelen mist